Bevallingsverhaal Lumi: “Dit was zo helend”
Voor het slapen gaan zeg ik tegen Sjoerd het moet óf morgen óf volgende dinsdag gaan gebeuren maar niet in het weekend.
Een kleine plop om vier uur ’s nachts
Het is 4.00u als ik ineens wakker word. Ik voel een kleine plop in mijn buik en ik rol meteen mijn bed uit. Ik weet hoe laat het is en voel het vruchtwater weer langs mijn benen stromen net als bij Joa. Mijn benen beginnen wat te trillen van de spanning maar ik loop rustig naar de wc. Ik check of het helder is en maak mezelf schoon. Ik kleed me in een schone pyjama en ga terug naar de slaapkamer. Ik wil een matje voor in bed pakken maar zie niks. Ik zet het licht aan en zeg tegen Sjoerd dat mijn vliezen zijn gebroken maar dat er verder nog niets is. Hij kan nog slapen.
Ik ga in bed liggen maar de slaap wil niet komen. Een klein half uurtje later roept Joa vanuit zijn kamer. Ik ga hem halen, til hem op en neem hem mee naar bed. Ik kruip tegen hem aan en wordt emotioneel. Dit is de laatste paar uur, nachtje dat we zo samen zullen zijn. Ik dommel wat in slaap en uiteindelijk is het 7.30u. We maken Joa wakker en doen zo normaal mogelijk. We ontbijten ik doe mijn best niets te laten merken aan Joa maar dat is soms lastig met dat vruchtwater wat maar blijft druppelen. Ik knuffel en kus Joa gedag en dan gaat hij naar de opvang niet wetende dat als hij terugkomt zijn kleine zusje er (hopelijk) is.
Wachten met 17.00 uur in mijn hoofd
Ik rommel wat in huis en wacht zo lang mogelijk met Annemarie bellen. Ik zag op Instagram dat er een nachtbevalling was geweest en gun haar ook haar slaap. Daarnaast voelt alles rustig nog. Ik bel mijn ouders maar er wordt niet opgenomen, mama neemt ook niet op en dus bel ik mijn vader die wonderlijk gezien meteen opneemt. Hij zit in de auto bij de huisarts te wachten op mama. Hij kletst wat en vraagt hoe het met mij is. Ik vertel dat mijn vliezen vannacht zijn gebroken en dat Joa naar de opvang is. Dat ik straks de verloskundige ga bellen maar dat het wel slim is dat zij op de hoogte zijn en paraat staan om Joa op te halen van de opvang. Rond 9.00u bel ik Annemarie toch op. Ik vertel dat vannacht mijn vliezen zijn gebroken maar dat ik verder nog nergens last van heb. We besluiten nog te wachten en Annemarie geeft aan rond het middaguur langs te komen.
Sjoerd komt thuis en dan gaat mijn nesteldrang aan. Alles moet opgeruimd, ik gooi nog een wasje in de machine en Sjoerd brengt het vuilnis weg en stofzuigt. Daarna maken we een plan. Ik merk dat mijn hoofd erg bezig is met 17.00u. Dan is Joa klaar en moet ik bevallen zijn. Ik wil niet dat hij moet logeren ergens want dat hebben we nooit gedaan en ik ben bang dat dat veel verdriet wordt voor hem. Daarnaast denk ik ook niet dat het een optie is als iemand anders hem op bed legt terwijl ik thuis ben.
Nu bellen mijn ouders en we lichten mijn moeder ook in.
Loslaten onder de douche
Ik ga dan onder de douche. Ik ga op de douche kruk zitten maar ik zet hem al snel aan de kant dat zit helemaal niet lekker. Ik vind het fijn dat het water op mijn rug stroomt en me verwarmt terwijl ik wat heen en weer wieg. Ik leg mijn handen onder mijn buik en blijf wiegen. Ik denk na en probeer mijn gedachten weg te laten gaan. Ook als ik niet om 17.00u ben bevallen komt het wel goed. Laaf het maar los.
Ik krijg lichte paniek want bij Joa zijn bevalling ging het precies zo. Gebroken vliezen en toen niets. Heel lang niets. Ik probeer de gedachten te parkeren. Dit is een andere bevalling. Ik ben voorbereid en Annemarie of Dominique zal erbij zijn. Ik ga met mijn armen op de douche kraan leunen en laat het water over mijn rug glijden alsof het ook mijn gedachten wegspoelt. Sjoerd loopt af en toe even binnen of hij wat voor me kan doen. Ik stap uit de douche en kleed me aan.
Dan komt Annemarie en die komt samen met Yentl de stagiair naar boven. Ze doen wat controles, we praten even en ik deel mijn gedachten. Ze geeft aan dat het belangrijk is dat ik ze probeer los te laten. Het hoeft niet zo te gaan. Ze gaan weg en we spreken af contact met elkaar te houden:
Ruimte in mijn hoofd, ruimte voor de baby
Ik zeg tegen Sjoerd dat ik moe ben en nog even wil proberen te liggen. Ik proberen een serietje te kijken maar ik merk dat ik te moe ben. Ik ga lekker liggen en voel mezelf wegdommelen. Het is fijn om nog even rust te pakken. Ik ruik van beneden hamburger geur naar boven komen. Sjoerd is lunch voor zichzelf aan het maken. Heel fijn want vorige keer ging hij bijna tegen de vlakte van de honger.
Na een tijdje wordt ik wakker en blijf met Joa in mijn hoofd. Ik zit continu naar de klok te kijken en te denken hoe lang ik nog heb. Ik roep Sjoerd en vraag of hij even bij me komt liggen. We liggen een tijdje samen in het donker. Ik deel mijn zorgen om Joa en de gebroken vliezen zonder weeën. Sjoerd vertelt dat mijn ouders Joa ophalen van de opvang en dat ze daarna naar zijn ouders gaan om pannenkoeken te eten. Ze zullen hier dan pas rond 20.00u zijn. Ik krijg letterlijk ruimte en extra tijd in mijn hoofd. Sjoerd geeft aan de opvang te bellen en te zeggen dat ze rond 16.00u tegen Joa moeten zeggen dat hij opgehaald wordt door opa en oma. En ik? Ik kan mijn zorgen loslaten en dat merk ik. Het begint ineens te rommelen in mijn buik. Ik kan wel praten maar ik merk dat de weeën wat krachtiger worden. Soms moet ik al wat wegzuchten. Sjoerd laat me weer even alleen en ik probeer zo lang mogelijk lekker te liggen. Na een tijdje heb ik behoefte aan wat anders. Ik ga nog een keer naar de wc en loop helemaal leeg. Goed teken? Ruimte voor de baby!
Tijd om Annemarie te bellen
Ik roep Sjoerd en we leggen de grote bal in de slaapkamer. Voor de commode. Ik zit afwisselend op de bal of hang voorover over de commode. Ik heb dark before the dawn van Son mieux op repear. Althans dat wil ik maar ik moet hem steeds opnieuw aanzetten. Ik stoor me eraan dus na een tijdje zet ik hem uit. Ik merk dat de weeën krachtiger worden en ik steeds meer moet gaan wegzuchten. Zijn ze al heel frequent of is het nog wat wisselend? Ik weet het niet maar ik voel dat ik Annemarie moet bellen. Ik roep Sjoerd en geef aan dat het tijd is om te bellen. Ik merk dat Sjoerd twijfelt hij wil nog timen. Ik zeg dat hij Annemarie moet bellen dus dat doet hij. Het is 14.00u als hij haar belt. Om 14.30u staat ze op de stoep samen met Yentl. Ze komen boven even kijken stellen wat vragen en gaan dan naar beneden het bevalbad op zetten. Later vertelt ze dat toen ze me zag boven ze dacht dat het echt nog wel een tijd ging duren (heel blij dat ze dat toen niet heeft gezegd).
Ik hoor ze beneden rommelen met het bad. Het koppelstuk past niet op de kraan dus ze moeten aan de slag met emmertjes. Ik probeer het zoveel mogelijk te blokkeren. Ik heb de Tens inmiddels op mijn rug geplakt gekregen en focus me daar op. De weeën worden steeds krachtiger. Sjoerd komt af en toe boven kijken maar ik zit goed in mijn bubbel. Ik zucht me een weg door de weeën. Ik merk dat de bal en de commode niet meer fijn werken. Ik kies ervoor om op het bed te gaan liggen. Maar merk al snel dat dat niet meer lukt het begint echt pijn te doen er verandert iets maar ik weet niet wat. Ik heb het idee dat ik naar de wc moet. Ik roep Sjoerd en zeg dat het echt heel veel pijn doet. Ik moet naar de wc zeg ik maar als ik daar op zit doet het nog veel meer pijn. Ik ga terug naar bed en drapeer mezelf over alle kussens die er zijn. Ik kreun en kronkel en merk dat ik niet meer weet wat ik moet doen.
Persen in het bevalbad
Dan roept Sjoerd naar Annemarie dat ik veel pijn heb en zij geeft aan dat ik naar beneden kan. Ze helpen me de trap af en bij de eettafel vang ik nog een wee op. Ze kleden me uit en ik hoor Annemarie zeggen tegen de telefoon Bertje je moet nu komen ze gaat persen. Ik stap in bad wat net aan genoeg gevuld is door emmers en ducktape om de kraan (waardoor alles zeiknat is geworden). In bad voel ik aan alles dat ik niet meer weet wat ik moet. Deze pijn en dit gevoel herken ik helemaal niet van Joa. Ik hang over de bad rand en duw mijn hoofd erin. Ik grijp Sjoerd zijn boven armen en knijp erin. Ik moet huilen en zeg dat ik het niet kan, het lukt me niet echt niet. Annemarie zegt dat ik het wel kan, dat ik het al doe. Dat geeft me motivatie en ik voel dat dit het moment is dat ik heel hard moet persen. Ik voel het branden en weet nu dat ik er bijna ben. Ik pers en voel haar elke keer iets verder zakken. Dan brand het zo erg en zeg ik nogmaals dat ik het niet kan. En dan pers ik met alles wat ik in me heb. Ik voel haar hoofdje gaan. Annemarie zegt dat haar hoofd en middel er al uit zijn. Ik moet nog een keer persen voor haar billen en benen. En dan zie ik haar ineens in het bad onder mij doorkomen. Ik ben even helemaal van mijn aprepo en weet even niet wat ik moet doen. Blijkbaar is Bertje op tijd binnengekomen want die pakt mijn schouder en zeg dat ik Lumi mag aanpakken. Ik pak haar uit het water en houdt haar tegen mij aan. Sjoerd breekt op dat moment en ik ben vooral helemaal verbaasd. Om 16.00u is onze lieve Lumi geboren na een hele korte maar heftige persfase.
De eerste uren met Lumi
Ze piept en maakt wat geluidjes maar Annemarie geeft aan dat ze nog wat blauw is. Ze lijkt wat moeite te hebben met ademhalen. Zowel Annemarie als Bertje zijn heel rustig waardoor ik geen stress hiervan ervaar. Na nog eventjes wachten zegt Annemarie dat het wel slim is om toch het bad uit te gaan. Ze leggen handdoeken en matjes op de bank en ik ga daar op liggen. Annemarie pakt Lumi en doet een zuurstofmaskertje over haar gezicht en blaast wat lucht bij haar naar binnen. En dan lijkt ze zich te herpakken. Ze wordt bij mij gelegd en ze meten af en toe haar zuurstof gehalte. Annemarie zegt dat ze aan alles ziet dat ze oké is alleen dat haar zuurstof wat omhoog moet en dit gebeurt gelukkig langzaam. Zowel Lumi als ik worden lekker warm ingepakt. Ik krijg meer kramp en voel dat de placenta ook geboren wordt. Annemarie ondersteunt hierbij. En daarna trekken ze zich terug. Annemarie en Yentl gaan het dossier bijwerken terwijl Bertje de keuken droogmaakt en al zoveel mogelijk aan het opruimen is. Ondertussen genieten Sjoerd en ik van de geluidjes en geurtjes van ons meisje. Ik voel me helemaal hyped. Wat een bevalling. Dit is hoe ik het zo hoopte. Dit was zo helend na de bevalling van Joa. Dit ik ik nog wel 10x doen.
Lumi oogt al sterk en ze gaat snel op zoek naar de borst. Ze hapt aan en drinkt meteen. Na twee uur komt Annemarie controleren of er hechtingen nodig zijn maar op een paar kleine scheurtjes na is er niets nodig. Ook Lumi haar controles zijn goed en dan is het tijd voor Sjoerd om de navelstreng door te knippen.
We zijn compleet
We appen mijn moeder om 18.00u dat Lumi is geboren. Dat ze na het eten Joa moeten brengen. Het is me gewoon gelukt op een opvang dat voor 5 uur. Jeetje.
Annemarie komt naar me toe en geeft me een hele dikke knuffel en dan breek ik. Deze twee zwangerschappen heb ik zoveel lief en leed gedeeld met haar. Ze wist hoe zenuwachtig ik was voor de eerste bevalling en hoe zwaar ik het daarmee heb gehad. Ze wist hoe graag ik dit wilde. Alles komt er even uit. Ik ben zo blij dat ze me zo in mijn kracht heeft gezegd en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.
Ze gaat lekker naar huis. Bertje geeft Lumi aan Sjoerd die huid op huid knuffelt met haar. Ze helpt mij naar boven en onder de douche. Als ik weer schoon ben ga ik op bed liggen. Ik krijg Lumi in mijn armen en een groot bord warme pasta.
En dan komt daar mijn kleine vriend. Sjoerd haalt hem beneden op. Hij komt nog in zijn jasje naar boven op bed en ik voel dit is goed, we zijn compleet, dit is je zusje. Joa is meteen verliefd, aait haar en geeft kusjes. En als we de naam vertellen noemt hij haar meteen zijn oenemelumi.
