Bevallingsverhaal: Tessel de Boer
Deze nacht slaap ik nauwelijks, vooral door de spanning en opwinding. De weeën zijn nog niet helemaal regelmatig, maar ze houden me wel wakker. ’s Ochtends overleg ik met Annemarie en later die middag komt ze langs. Ze meet 3 cm ontsluiting—eindelijk duidelijke vooruitgang en bevestiging dat mijn gevoel klopte! Dat geeft me energie.
We besluiten dat ik thuis verderga met het opvangen van de weeën. In de middag zit ik even in het badje in de tuin om af te koelen, het is enorm warm! Tegendruk door Stan op mijn knieën helpt me door elke wee heen.
Op naar het LUMC
’s Avonds bellen we opnieuw met Annemarie en rond 22:00 vertrekken we naar het LUMC. We meeten elkaar op de parkeerplaats, heel fijn! Eenmaal in de kamer voel ik me niet helemaal op mijn plek, dus we verhuizen naar de bevalkamer met het grote bad. Annemarie meet 4 cm ontsluiting en breekt mijn vliezen — er komt enorm veel vruchtwater vrij wat ik ook als prettig en een beetje gek ervaar!
Naar de bevalkamer
Zodra we in de bevalkamer zijn, voel ik me veel rustiger. Stan en ik stappen samen in het bad, de lichten zijn gedimd en er staat een fijn muziekje op. Ik kan de weeën goed opvangen en we maken zelfs wat grapjes; We komen helemaal in onze beval-bubbel. Inmiddels is het al erg laat op de avond. Doordat Annemarie ons én de ruimte geeft samen maar ook blijft inchecken voel ik me enorm fijn.
Woensdag 31 juli – 00:00
Na een tijdje wordt het lastiger om mijn draai in het bad te vinden en probeer ik lachgas. Dat werkt helaas niet zoals gehoopt en de weeën komen snel achter elkaar. Annemarie meet, met moeite tussen de weeën door, 9 cm ontsluiting—een ruggenprik is geen optie meer. Dat vergt even schakelen, maar ik besluit terug naar het bad te gaan met alle kracht in mij!
Terwijl het bad volloopt, sta ik onder de douche en helpt Stan me door elke wee heen, dit is pittig. De persdrang wordt steeds duidelijker. Zodra het bad klaar is, ga ik terug en beginnen de persweeën echt. Ik zit ruim twee uur in het bad, met Stan achter me en Annemarie naast me, allebei onmisbaar. Aan de sjaal (van Annemarie haha) boven het bad kan ik me goed vasthouden tijdens het persen. Ik voel me krachtig maar ook enorm moe. We zien de haartjes al, ik kan ze zelfs voelen—zo motiverend.
Onze prachtige dochter
Kraamzorg komt erbij en iedereen moedigt me aan, maar ik begin moe te worden. We proberen nog hurken in het bad en later de baarkruk, zoals in mijn bevalplan, maar mijn lichaam protesteert. Uiteindelijk vraag ik om opties omdat mijn dochter blijft hangen en terugfloept. Op bed, met verdoving, wordt eerst één keer geknipt en daarna nog een tweede keer. Het is intens, maar op dat moment hoor ik Stan zeggen:
“Kijk mij aan lieverd, samen ademen. We gaan onze dochter halen.”
Dat geeft me precies de kracht die ik nodig heb. Ik pak mijn knieën vast en pers met alles wat ik heb. Het hoofdje komt, daarna de schouders, en om 5:59 uur wordt onze prachtige dochter Frankie Det op mijn borst gelegd.
Een overweldigend moment: pure ontlading, trots en liefde. Een gevoel wat ik niet kan omschrijven!