Bevallingsverhaal: Luuk – een thuisbevalling
Toen ik zwanger bleek te zijn van mijn eerste kindje, koos ik zonder twijfel voor Draagkracht. Gedurende de zwangerschap gaven Dominique en Annemarie mij vertrouwen in de kracht van mijn lichaam en het kindje.
Vanwege een erfelijke bloedstollingsstoornis was er sprake van een medisch risico, maar Annemarie en Dominique zagen een uitdaging in mijn wens om het medische traject zo lang mogelijk uit te stellen. In samenwerking met het LUMC bleven zij mij begeleiden, zolang het verantwoord was. Samen met een van hen zou ik tijdens de bevalling naar het ziekenhuis gaan.
Je leest een blog in de categorie bevallingsverhalen. Elke bevalling heeft een eigen verhaal. Deze vrouwen delen open en eerlijk hun ervaring. Lees mee en ontdek hoe verschillend, en tegelijk waardevol, een bevalling kan zijn.
Weeën kwamen op gang
Ik was 41 weken zwanger en op mijn verzoek werd ik gestript. De baarmoedermond was nog onvoldoende verstreken en we gaven het de tijd. De volgende ochtend verloor ik de slijmprop en fietsen lukte niet meer. Rond 20.30 uur kwamen de weeën op gang. Mijn man haalde het TENS-apparaat op bij Dominique. In het schemerlicht van het zoutlampje, deinend op de klanken van Ludovico Einaudi, lag ik onder een dekentje op de bevalbal. Het knijpen in een haarborstel en het bedienen van het TENS-apparaat gaven mij het gevoel van regie.
Cursus hypnobirthing
Zo gaf ik me over aan de rugweeën die elkaar opvolgden. Mijn man gaf tegendruk. Dankzij de cursus hypnobirthing die we gevolgd hadden, wisten we wat we moesten doen, zonder dat we daar veel woorden voor nodig hadden. Mijn moeder naaide een dekentje voor haar eerste kleinzoon en timede de weeën. Serene rust in de kamer. Rond 05.30 uur kwam Dominique langs en ik bereidde me met tegenzin voor op de rit naar het ziekenhuis. Maar met slechts één centimeter ontsluiting hoefden we nog nergens heen.
Weeën opvangen
Dominique adviseerde me om te gaan slapen: het zou nog wel even duren. Voorzien van tips om de weeën liggend op te vangen, deed ik een verwoede poging. Tot ik besloot onder de douche te gaan. Dat bleek precies te zijn wat mijn kindje en ik nodig hadden. Mijn vliezen braken en de weeën volgden elkaar snel op. Het was heel intens, maar ik voelde me krachtig. Ik gaf me over, totdat ik niet meer kon. Ik maakte mijn man wakker om me te helpen de weeën op te vangen en hij belde Dominque.
Hoe doorsta ik de rit naar het ziekenhuis
Zij hoorde mij roepen dat mijn kindje nu wilde komen en voordat ik het wist stond ze in de kamer. Terwijl Dominique de ontsluiting checkte, kon ik me niet voorstellen hoe ik de rit naar het ziekenhuis zou moeten doorstaan. Ze wierp een blik op mijn moeder, mijn man en mij: ’10 centimeter: blijven we thuis?’
Mijn moeder volgde alle duidelijke instructies van Dominique razendsnel op. Mijn man vond het spannend, maar steunde mij in mijn keuze. Ik voelde alleen maar opluchting: dit was mijn diepste wens. Ik kon niet meer en wisselde de baarkruk en verschillende houdingen af.
Luuk Abel: ons grote wonder
Dominique zag aan mijn lichaam welke houding het meeste effect had en ze gaf me het vertrouwen dat mijn kindje er bijna was. Toen het hoofdje stond, bleef ze me aanmoedigen en voelde ik de power tijdens de ‘ring of fire’. En daar was hij dan: Luuk Abel. Ons grote wonder. En alles was goed. De eerste 24 uur van zijn leven bracht Luuk door in het schemerlicht van het zoutlampje, in onze slaapkamer. Er was rust en ruimte om elkaar te ontdekken. Het was een magische thuisbevalling. Niet zoals gepland, maar precies zoals het moest zijn.