Bevallingsverhaal: Nina Hoppers- van der Valk
Na 4 zwangerschappen en 2 bevallingen was ik nu zwanger van ons mooie meisje.
Op woensdagochtend werd ik wakker met gerommel in mijn buik, de volgende dag zou ik 39 weken zwanger zijn en ik was er klaar voor om ons meisje te gaan ontmoeten. Ondanks dat ik nog 2 jongens had rond lopen, maakte ik het mezelf gemakkelijk in de hoop dat het door zou zetten. Maar helaas aan het einde van de ochtend werd het toch weer rustig in mijn buik.
De knop weer omzetten
De volgende ochtend werd ik weer vroeg wakker met gerommel in mijn buik, wat meer als de dag ervoor. Mijn man zou rond 6u naar zijn werk gaan maar omdat ik de weeën heftiger vond worden en ik voornamelijk hoopte dat door zou zetten, bleef hij thuis en kon ik in mijn bubbel gaan.
Ik belde rond 8u naar Draagkracht dat ik het idee had dat het vandaag misschien wel zou gebeuren, afgesproken dat als het goed doorzetten. Ik weer terug zou bellen. Ik ging in bad, maar tegen het einde van de ochtend zakte het toch weer af. Op dat moment was het mentaal even zwaar, ik wilde haar ontmoeten en klaar zijn met het zwanger zijn. Dominique belde in de middag nog om te vragen hoe het ging en door haar lieve woorden kon ik de knop weer omzetten.
Ik twijfelde …
Van donderdag naar vrijdag nacht werd ik dit keer om 2 uur wakker van wederom gerommel in mijn buik, maar dit werd snel meer intens, ik kon er niet meer van slapen of liggen en ging maar even in bad. Rond half 5 heb ik mijn man wakker gemaakt omdat ik twijfelde, ergens voelde ik dat het vandaag de dag was maar door de afgelopen 2 dagen ging ik er toch aan twijfelen.
Ondanks dat ik graag een bevalling wilde zonder ontsluitingen te meten wilde ik nu wel weten waar ik aan toe was dus belde we naar Draagkracht en kwam Annemarie langs.
Tijdens de zwangerschap hebben we veel gesproken hoe ik de bevalling voor mij zag en Annemarie wist van mijn wensen. Na een mooi gesprek wist ik het zeker, ik wilde weten of het juist was wat ik voelde. En ja hoor ik had ruim 4 cm ontsluiting en dit was wat ik nodig had dat moment, we gaan ervoor!
Het ontmoeten van mijn dochter
Mijn man zette het bad klaar, ik belde mijn tweelingzus en ik ging mijn bubbel in.
Hier had ik zo naar uitgekeken, het ontmoeten van mijn dochter.
Ik wist van mijn vorige bevallingen dat het ontmoeten van je kind iets is waar geen woorden voor bestaan zo bijzonder. Mijn lijf die haar gemaakt heeft, het maken van nieuw leven, pure liefde.
Daar zat ik, warm in bad, tussen mijn mensen, en ook mijn 2 zoontjes waren wakker geworden en voegden zich erbij.
De sfeer was zo fijn, ik zat in mijn bubbel in bad maar op de achtergrond hoorde ik de stemmen van mijn lievelingsmensen die ook klaar waren om ons meisje te ontmoeten.
Een hand op mijn schouder
De zon kwam op en ik voelde dat de weeën heftiger werden, af en toe voelde ik een hand op mijn schouder en lieve woorden waardoor ze lieten weten dat ze er waren en het goed was.
Ondanks dat de pijn heftiger werd en ik haar voelde zakken was alles perfect, precies zoals ik wilde en dat gaf me alleen maar meer kracht. Ik ben hier voor gemaakt en mijn lijf kan dit.
Zo voelde ik aan mijn lijf dat ze er echt bijna was, mijn lijf die op knieën wilde zitten en ik zachtjes mee ging drukken voor het laatste stukje, maar mijn lijf deed het zelf. Ik hoorde dat ik de bekende oergrom gaf en mijn lijf kromp een paar keer in elkaar en ik voelde haar hoofdje geboren worden, even een diepe ademteug en mijn lijf nam het weer over en daar was ze. Haar vader die haar opving uit het water en haar op mij legde, ze was er!
Dit was het moment waar we op gewacht hadden, het moment van pure liefde, zo magisch, en wat was ik blij dat haar broers dit ook konden ervaren.
Nu 15 maanden later kijk ik graag terug op mijn bevalling. Hoe fijn is het als je mensen hebt die achter, naast en zelfs voor je willen staan als dat nodig is. Dankzij Dominique en Annemarie voelde ik dit! Ze luisterden en gaven me vertrouwen waardoor deze zwangerschap en de bevalling zo bijzonder mooi waren!