Bevallingsverhaal: Sjalien – Hoe houd je controle tijdens de bevalling?
Anderhalf jaar na mijn bevalling en ik kan echt zeggen dat de postpartum depressie achter me ligt. De dagen voelen lichter, hebben meer kleur, ik durf te vertrouwen op mezelf, ik zie mezelf als goede moeder. Ik ben zeker niet “de oude” zoals dat vaak zo mooi verwoord wordt. Ik ben een nieuwe versie van mezelf, als moeder, als vrouw met een litteken van de depressie en angst. Laat me je meenemen in hoe ik hier ben gekomen en hoe het leven er nu uitziet.
Het diepste punt van mijn postpartum depressie
Lange tijd hoopte ik dat ik op een dag wakker zou worden zonder dat zware gevoel, ik hoopte dat in 1 dag alle ellende uit mijn hoofd weg zou zijn. Dit is niet hoe het ging. Zo‘n 4 à 6 maanden na de bevalling zat ik echt op het diepste punt van de depressie, de dagen waren zo ontzettend zwaar. Het liefst bleef ik de hele dag in bed, wachtend tot het eindelijk voorbij zou zijn. Voor mijn zoontje stond ik iedere dag toch op.
In deze periode was ik (met de huisarts) op zoek naar een geschikte psycholoog, een passende vorm van therapie.
De eerste lichtpuntjes tijdens mijn herstel
Eigenlijk voordat dit goed en wel werd opgestart merkte ik al dat sommige momenten op de dag ineens ietsje lichter werden. Ik kan mij nog goed een moment herinneren dat ik moest huilen van het lachen, zomaar, ineens, omdat mijn zoontje iets grappigs deed. Dit was precies 6 maanden na mijn bevalling.
Vanaf dat moment kwamen er steeds meer van dit soort momenten, als knipogen van het leven. Ik ontplofte van trots toen ik het eerste tandje van mijn zoontje door zag komen, wat een mijlpaal! Niet alleen voor hem, maar ook voor mij, ik vóelde dit echt.
Herstellen van een postpartum depressie gaat met ups en downs
De eerste maanden werden deze mooie momenten veel en vaak afgewisseld met sombere momenten, regelmatig paniekaanvallen, de mist die ineens weer terug in mijn hoofd was waardoor er weer afstand tussen mij en mijn gevoel kwam. Het was dus zeker geen rechte weg omhoog, en iedere keer als ik me weer somber voelde na zo’n mooi moment baalde ik. Ik was zo bang dat ik weer terugviel, weer opnieuw moest beginnen.
Naarmate de tijd vorderde begon het om te keren, er kwamen meer mooie momenten en minder sombere en paniekachtige gevoelens.
Therapie hielp mij stap voor stap verder
Ik kreeg therapie, eerst cognitieve gedragstherapie, ik mocht de gedachte dat ik een slechte moeder was echt gaan uitdagen. Ook dit ging de ene dag beter dan de andere dag. Na de cognitieve gedragstherapie kwam ik bij een andere psycholoog terecht, bij haar kom ik nog steeds en heb ik vooral gespreks- en exposure therapie.
Leren omgaan met het moederschap én mezelf
Hoe meer waardevolle en mooie momenten er in mijn leven kwamen, hoe meer ik durfde te vertrouwen op een goede toekomst. Ik leerde accepteren dat ik mijn oude leven soms echt mocht missen terwijl ik ook steeds meer genoot van het moederschap. Ik leerde uitspreken dat ik het moederschap soms pittig vind.
Het allerbelangrijkste wat ik leerde is dat ik mij hier niet schuldig om hoef te voelen. Het moederschap ís pittig en prachtig tegelijk.
Ik hoefde niet meer de oude versie van mezelf te worden
Hierdoor accepteerde ik ook steeds meer dat ik niet meer “de oude” zou worden, ik werd een nieuwe versie van mezelf. Een moeder die het niet perfect doet en het ook niet langer perfect wil doen.
Er zijn soms nog steeds dagen dat ik het moeilijk vind om alle ballen hoog te houden, dat ik me toch even schuldig voel als ik bewust rust pak en me even afzonder. Deze dagen probeer ik te accepteren, dit hoort nu bij mij.
Er is echt licht aan het einde van de tunnel
Ik weet hoe het voelt om bang te zijn dat er geen licht aan het einde van de tunnel is, hoe het voelt dat je wordt overspoeld door het leven. Maar, nog belangrijker, ik weet ook hoe het voelt als het weer lichter wordt.
Dit gun ik iedereen en ik geloof ook oprecht dat iedereen dit uiteindelijk zal voelen, ook al voel jij dit nu nog niet.